Μουντιάλ Εμπιστευτικό

“Έλα ρε”!

Αυτό το επιφώνημα, ολίγον τι άκομψο το παραδέχομαι, είναι ο προσωπικός μου “πήχης” όταν διαβάζω κάτι που με ενδιαφέρει πολύ και (νομίζω ότι) γνωρίζω πράγματα γι’ αυτό.

Όπως το Μουντιάλ και οι ιστορίες του.

Στη βιβλιοθήκη μου βρίσκονται καμιά 40αριά βιβλία και ειδικές εκδόσεις εφημερίδων που αφορούν το Παγκόσμιο Κύπελλο. Τα μάζευα για χρόνια. Καμιά δεκαριά απ’ αυτά σε γλώσσες που δεν κατέχω, όπως π.χ. τα πορτογαλικά ή τα ισπανικά. Τα έχω ξεψαχνίσει. Και, ειλικρινά, η δυσκολία της γλώσσας ξεπερνιέται. Είναι τόσο κοινές οι ιστορίες, ακόμα και οι παλιές, που θα’ λεγε κανείς ότι παγκοσμίως υπάρχει ένα περίεργο… copy/paste.

Δηλαδή, ο συντάκτης του κάθε βιβλίου ή ειδικής έκδοσης πήρε “έτοιμες” από το βιβλίο-μύθο του Glanville π.χ. τις διεθνείς ιστορίες και, ανάλογα με τη χώρα προέλευσής του και τη γλώσσα που του είναι πιο οικεία, ψάχνει τις πιο “κοντινές” του ιστορίες για να δώσει μια λεπτομέρεια παραπάνω, να φωτίσει ένα περίεργο περιστατικό κτλ.

Όταν διάβασα τις πρώτες σελίδες από το “Complete Book of the World Cup” του ανυπέρβλητου Chris Freddi το (μακρινό πια) 2006 άρχισα τα συνεχόμενα “έλα ρε”! Επιτέλους! Να ένα τύπος που έκανε έρευνα βαθιά, που τα έψαξε όλα από την αρχή. Που αμφισβήτησε στερεότυπα, τα οποία είχαν γίνει πια.. στόκος. Όπως π.χ. η άλλη ματιά που έριξε στην θρυλική πια ήττα της Αγγλίας από τις ΗΠΑ το 1950.

Όταν μάζευα τις ιστορίες για το “Μυθιστόρημα του Μουντιάλ” το (όχι και τόσο κοντινό πια) 2014 αυτόν τον πήχη έβαλα. Εκτός του να είναι ευχάριστο και εύπεπτο γι’ αυτούς που δεν γνωρίζουν, να εκπλήσσει ευχάριστα και αυτούς που ξέρουν. Να προσθέτει λεπτομέρειες, να φωτίζει άλλα σημεία. Να προκαλεί “έλα ρε”!

Όταν ο Νίκος Μποζιονέλος με ενημέρωσε ότι γράφει βιβλίο για το Μουντιάλ, και μάλιστα τόσο απαιτητικό ώστε να μην αναφέρεται σε γήπεδα, γκολ και ντρίμπλες, αλλά να φωτίσει την αθέατη (και, αν θέλετε τη γνώμη μου, ασυγκρίτως πιο ενδιαφέρουσα) ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αυτό το στοίχημα έβαλα με τον εαυτό μου. Να αξιολογήσω το βιβλίο με βάση το πόσα “έλα ρε!” θα μου προκαλέσει.

Λοιπόν, έχασα το μέτρημα.

Το “Μουντιάλ Εμπιστευτικό” είναι ένα ακέραιο έργο. Δεν το χαρακτηρίζω πλήρες, γιατί οι ιστορίες είναι ατέλειωτες, όσο ψάχνεις βρίσκεις. Κι άλλωστε, σε τύπους φιλόπονους, που σέβονται τη δουλειά τους και όσους τους διαβάζουν, όπως ο Νίκος, πάντα καρφώνονται ιδέες για… sequel.

Είναι ακέραιο επειδή τις ιστορίες που επέλεξε να ασχοληθεί τις… ξετίναξε. Στα μάτια ενός πολύ έμπειρου αναγνώστη τέτοιων βιβλίων (επιτρέψτε μου το σχόλιο, σπάνια περιαυτολογώ, νομίζω πως εδώ έχω δικαίωμα) φαίνεται η έρευνα, φαίνεται η αγωνία για τη λεπτομέρεια, φαίνεται το τσεκάρισμα. Φαίνεται μια δουλειά που δικαίωσε και τον δημιουργό της, και όσους πίστεψαν σ’ αυτόν κι έδωσαν σάρκα και οστά στην έμπνευσή του.

Είναι τόσο ακέραιο, που θα τολμήσω να προτείνω δημοσίως να μεταφραστεί κιόλας, για να ταξιδέψει και διεθνώς. Κάποιες από τις λεπτομέρειες που αναφέρονται μέσα (π.χ. και συγγνώμη για το spoiler, ότι η Αίγυπτος ετοιμαζόταν να ταξιδέψει στην Ουρουγουάη για το πρώτο Μουντιάλ του 1930 κι έχασε το καράβι) δεν τις έχω δει πουθενά αλλού γραμμένες.

Ακόμα δε περισσότερο από τη στιγμή που είναι και ευκολοδιάβαστο! Πολλή πληροφορία μεν, ωραία ροή δε. Κατάλληλο για ανοιξιάτικο και καλοκαιρινό ανάγνωσμα από ειδικούς και μη.

Δεν περίμενα τίποτα λιγότερο από το Νίκο, τον οποίο γνωρίζω από τα τέλη του περασμένου αιώνα και είμαι υπερήφανος που του έδωσα (από) τις πρώτες του δημοσιογραφικές κατευθύνσεις. Άξιος.

Το “Μουντιάλ Εμπιστευτικό” μπορείτε να το βρείτε και σε βιβλιοπωλεία, αλλά για πιο άμεσες παραγγελίες https://www.historical-quest.com/…/mountial…

Καλοτάξιδο!

Αργύρης Παγαρτάνης