Ο «γρίφος» της τρίτης περιόδου, ο κυρίαρχος Χωλ και οι ψευδαισθήσεις της βαθμολογίας

Η αναμέτρηση του Ολυμπιακού με τη Βιλερμπάν άφησε πίσω της ένα ξεκάθαρο αποτύπωμα, προσφέροντας πολύτιμα συμπεράσματα τόσο για την αγωνιστική ταυτότητα των «ερυθρολεύκων» όσο και για τον αδυσώπητο ανταγωνισμό της φετινής Euroleague.

Το «αγκάθι» του δευτέρου ημιχρόνου και η διαχείριση του ρόστερ
Αρχικά, το παρατεταμένο «μπλακ άουτ» της τρίτης περιόδου εξελίσσεται σε δομικό πρόβλημα για τον Ολυμπιακό. Η εξήγηση μοιάζει προφανής: η ομάδα δεν αποδίδει τα αναμενόμενα, διότι ξεκινά το δεύτερο ημίχρονο με τη βασική της πεντάδα (starting line-up), η οποία στην πράξη αποδεικνύεται πως δεν έχει την απαιτούμενη χημεία και ενέργεια. Όταν ο Κώστας Παπανικολάου μένει στο παρκέ για 17 λεπτά και ο Γουόρντ περιορίζεται στα 13:44, η ένταση πέφτει αισθητά.

Την ίδια ώρα, ο Νίκολα Μιλουτίνοφ κινήθηκε σε ρηχά νερά, μακριά από τα κυριαρχικά του στάνταρ. Όσο για τον Τάιλερ Ντόρσεϊ; Οφείλει επιτέλους να συνειδητοποιήσει πως σε αυτό το κορυφαίο επίπεδο, τα παιχνίδια χάνονται στη λεπτομέρεια, εξαιτίας αδικαιολόγητων επιπολαιοτήτων που κοστίζουν ακριβά.

Η δικαίωση για τον «δήμιο» Χολ
Στον αντίποδα, η απόλυτη επιβεβαίωση ήρθε για τον Ντόντα Χολ. Η στήλη το είχε επισημάνει εγκαίρως: Μιλάμε ίσως για τον πλέον υποτιμημένο ψηλό της διοργάνωσης. Τα στατιστικά του αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα, καθώς πρόκειται για τον πιο εύστοχο παίκτη σε σουτ δύο πόντων στην ιστορία της Euroleague (74.3% συνολικά)!

Η μόνιμη, ρηχή κριτική που τον ακολουθεί είναι πως «ξέρει μόνο να καρφώνει». Η απάντηση; Ναι, κάνει μόνο καρφώματα. Αλλά αυτό ξέρει, αυτό κάνει και το κάνει σε βαθμό τελειότητας. Τη φετινή σεζόν, μάλιστα, τα νούμερά του προκαλούν ίλιγγο: 76.6% στα δίποντα και 78.3% στις ελεύθερες βολές.

Κοιτώντας λίγο πιο βαθιά το ρόστερ, είναι ηλίου φαεινότερον πως ο Μόρις υπολείπεται των απαιτήσεων μιας ομάδας κορυφής. Αντιθέτως, μονάδες όπως ο Τζόζεφ προσφέρουν πολύ πιο ουσιαστικές λύσεις, όπως ακριβώς και ο Νιλικίνα — αρκεί βέβαια ο τελευταίος να μην… «εφευρίσκει» πόνους.

Ο συνωστισμός και το επικοινωνιακό αφήγημα
Σε ό,τι αφορά τη βαθμολογία, ο συνωστισμός είναι κυριολεκτικά πρωτοφανής. Οι πρώτες 12 ομάδες έχουν σχηματίσει ουσιαστικά έξι «ζευγάρια», με την απόσταση ανάμεσά τους να κρέμεται στην κόψη του ξυραφιού (μόλις μία νίκη διαφορά). Υπό αυτό το πρίσμα, η εξ αναβολής αναμέτρηση της Μακάμπι με τη Χάποελ την περίοδο του Πάσχα, αναμένεται να ανακατέψει την τράπουλα και έχει τεράστια ρυθμιστική σημασία.

Η ψευδαίσθηση της «επιλογής αντιπάλου» Ολοκληρώνω με μια άκρως επικίνδυνη και αντι-αθλητική θεωρία που διακινείται από μερίδα δημοσιογράφων: την ιδέα ότι ο Ολυμπιακός θα έπρεπε, τάχα, να διαλέξει αντίπαλο ενόψει συνέχειας.

Πρόκειται για μια λογική εντελώς λανθασμένη, για πέντε βασικούς λόγους:

1. Δεν ελέγχεις τις εξελίξεις: Το να επιδιώξεις την ήττα δεν σου εξασφαλίζει τίποτα. Σε ένα τόσο ρευστό πρωτάθλημα, μια άλλη ομάδα μπορεί στο τελευταίο λεπτό της αγωνιστικής να επιλέξει την ίδια στρατηγική, αφαιρώντας σου το δικαίωμα της επιλογής.
2. Ψυχολογικό βαρίδι: Το «στήσιμο» ενός αγώνα αφήνει βαρύ ψυχολογικό αποτύπωμα. Διαταράσσει τη νοοτροπία νικητή και σπέρνει αμφιβολίες στα αποδυτήρια (το περίφημο «κάναμε καλά ή όχι;»).
3. Απώλεια σεβασμού στα αποδυτήρια: Αν ζητήσεις κάτι τέτοιο, αυτομάτως θα πέσεις στα μάτια των ίδιων σου των παικτών. Οι αθλητές αυτού του επιπέδου έχουν στο DNA τους τον ανταγωνισμό, και μια τέτοια οδηγία καταρρακώνει το κύρος σου απέναντί τους.
4. Ο άγραφος νόμος των σπορ: Η αλαζονεία τιμωρείται. Επιλέγοντας έναν αντίπαλο, ουσιαστικά τον υποτιμάς. Αυτό λειτουργεί ως το απόλυτο κίνητρο για να πεισμώσει και να παίξει ακόμα καλύτερα απέναντί σου.
5. Η απόλυτη ταπείνωση: Το χειρότερο σενάριο όλων; Αν μπεις στη διαδικασία να διαλέξεις αντίπαλο, να χάσεις επίτηδες και τελικά αποκλειστείς από αυτόν που διάλεξες. Τότε έρχεται η απόλυτη αγωνιστική ύβρις και η κριτική θα είναι αμείλικτη.

Όσοι, λοιπόν, επιμένουν να προτείνουν τέτοιες πρακτικές στον Ολυμπιακό, μάλλον αγνοούν τους βασικούς κανόνες του πρωταθλητισμού.

Κλείνοντας, αξίζει ένα σχόλιο για την περιρρέουσα μιντιακή ατμόσφαιρα. Αντί ορισμένοι αναλυτές να προσεγγίσουν ρεαλιστικά τα σενάρια του Παναθηναϊκού —ο οποίος παλεύει οριακά για τις θέσεις 8-9 ή κινδυνεύει ακόμη και να μείνει εκτός δεκάδας— μέχρι πρότινος «πουλούσαν» στο κοινό εξωπραγματικά σενάρια τετράδας. Η αλήθεια του παρκέ, όμως, παραμένει αμείλικτη.

Του Παναγιώτη Κύπριου