Ο Αργύρης Παγαρτάνης αποχαιρετά τον Νίκο Παπαδάκο

Δεν βγαίνουν τα λόγια, ρε γαμώτο. Στις 7 Απρίλη ο Σιέμπης, στις 8 Απρίλη ο Μουρκάκος, τρίτωσε η κατάρα με το φευγιό του Νίκου Παπαδάκου στις 10 του μήνα. Αυτή η δεύτερη βδομάδα του Απρίλη είναι καταραμένη για όσους από εμάς ζήσαμε τον «ΦΙΛΑΘΛΟ» και τους ανθρώπους του.

Στον μικρόκοσμό μας, ο Νικόλας ήταν πάντα ο πιο καλοντυμένος. Θα’ λεγες ότι μετά τη δουλειά είχε κλεισμένο κάθε βράδυ τραπέζι μπουζούκια. Αλλά όχι. Δεν το’ κανε για το «μετά». Το’ κανε για το «παρόν». Και επηρέασε κόσμο.

«Φίλε, στη δουλειά αυτή δεν ξέρεις τι θα σου τύχει. Σκάει μια έκτακτη συνέντευξη Τύπου, φτάνει μια μεταγραφή στο αεροδρόμιο και πρέπει να πας εσύ, έρχεται στην εφημερίδα ένας πρόεδρος ομάδας να δει τον Καραγιαννίδη. Πώς θα σε δει, με τις φόρμες ή με τα σορτσάκια; Όταν ντύνεσαι καλά, τιμάς τη δουλειά που κάνεις κι είσαι πάντα έτοιμος».

Έτσι ήταν. Με τα πουκάμισα τα κολλαριστά, με τα γιλεκάκια του, φρεσκοξυρισμένος, παρφουμαρισμένος, σένιος. Σε μια εφημερίδα που, στα παλιά κτίρια (που αργότερα έγιναν το Star Channel) είχαμε… υιοθετήσει μια γάτα για να κυνηγάει τα ποντίκια, μην μας επιτεθούν κανένα βράδυ. Όπου η βασική ένδυση ήταν τζιν και t-shirt και παπούτσι αθλητικό, στην καλύτερη περίπτωση.

Ρεπορτάζ διαιτησίας. Εγώ έτσι τον γνώρισα. Με… flying start στο χώρο από τον μπαμπά διαιτητή, αλλά όσο περνούσαν τα χρόνια και με δική του, αυτόνομη παρουσία. Με αξιοπρέπεια. Χωρίς κους-κους και πηγαδάκια για παρασκήνια, που στήνουν σε όλες τις εφημερίδες όλοι οι ρεπόρτερ διαιτησίας. Αλίμονο κι αν έγραφε το 10% απ’ όσα γνώριζε. Και σ’ όλους εμάς που τον πιέζαμε να μας πει κανένα ντεσού, άντε να έβγαζε κανένα 5% παραπάνω. Θέλει ισορροπίες αυτό το ρεπορτάζ.

Μιλούσε με όλους, φυσικά. Τον πετύχαινα άλλοτε να αστειεύεται κι άλλοτε να φωνάζει. Στα ίδια πρόσωπα. Δεν είχε «αγαπημένους». Κι απ’ ότι καταλάβαινα, κρατούσε και τις απαραίτητες αποστάσεις. Τόσο κοντά, ώστε να σηκώνει το τηλέφωνο και να του σηκώνουν το τηλέφωνο. Και τόσο μακριά, ώστε να κάνει κριτική χωρίς να παρεμβαίνουν τα προσωπικά.

Είχε επίπεδο, πέρα από τα αθλητικά που έχτισε καριέρα. Και άποψη. Δεν φοβόταν να τη γράψει, να την υποστηρίξει Μπορεί να διαφωνούσες, αλλά τον άκουγες. Τον διάβαζες. Κάποια στιγμή, σου «έλειπε» κιόλας η ματιά του. Αργότερα άνοιξε τους ορίζοντές του. Ασχολήθηκε με άλλα πράγματα, και πολύ καλά έκανε. Το βιβλίο του για την Κοκκινιά, για το οποίο μάλιστα βραβεύτηκε και πρόσφατα, το καμάρωνε. Είχε στο νου του κι άλλα, πολλά.

Αυτός είναι ο σπαραγμός για τους ανθρώπους αυτής της ηλικίας, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και η δική μου «κλάση». Πολύ άγριο αυτό το συναίσθημα. Να αισθάνεσαι τον άλλο δίπλα σου, να ρίχνεις μια ματιά στη ζωή του, στην καθημερινότητά του, μ’ αυτά που μοιράζεται στα sοcial, να ανταλλάζετε μηνύματα «και του χρόνου με υγεία» και το απόγευμα να σου’ ρχεται η κεραμίδα κατακέφαλα. Έφυγε, λέει. Σε μια στιγμή. Στο χρόνο που κάνει κάποιος να σβήσει ένα κερί.

Είχε πολλά να δώσει, λέει το κλισέ. Λάθος. Είχε πολλά να ΖΗΣΕΙ. Δεν τα πρόλαβε.

Καλό κατευόδιο, Νικόλα. Μακάρι να υπάρχει αυτή η άλλη διάσταση όταν φεύγουμε, να ανταμώσουμε και πάλι. Να γελάσουμε, να τσακωθούμε, να φωνάζουμε τα επιχειρήματά μας. Και να κάνουμε «διαγωνισμό», ποιος γράφει την καλύτερη τελευταία σελίδα…

Ειλικρινή συλλυπητήρια στην οικογένεια