Αντίο στον δικό μας Νίκο «Παρανά»

Υπάρχουν κάποιες ειδήσεις που αρνείσαι να τις εκφωνήσεις, γιατί νιώθεις πως αν τις πεις, τις κάνεις οριστικές. Σήμερα, η οικογένεια του Libero και η παρέα των «Βαρεμένων» είναι φτωχότερη. Ο Νίκος Βλάχος, ο δικός μας «Νίκος Παρανάς», δεν είναι πια εδώ.

Ο Νίκος δεν ήταν ένας απλός ακροατής. Ήταν ο άνθρωπος που ζούσε το ραδιόφωνο με πάθος, που ήθελε να γνωρίσει την «άλλη πλευρά» του μικροφώνου, που συμμετείχε, που σχολίαζε, που γινόταν φίλος με όποιον μοιραζόταν την ίδια αγάπη για τον ΠΑΟΚ και τον αθλητισμό. Ήταν ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας, κοινωνικός, παρών σε κάθε γήπεδο, σε κάθε συζήτηση.

Πίσω όμως από τη φωνή που ακούγατε στα τηλέφωνα, υπήρχε μια ιστορία που συγκλονίζει. Μια ιστορία αγάπης που σπάνια συναντά κανείς πια.

Μια αγάπη που δεν γνώριζε όρια

Όταν εγώ πάλευα στο νοσοκομείο με τον κορονοϊό, η σύζυγός του, η κυρία Σούλα, ήταν ο φύλακας άγγελός μου. Μια γυναίκα που, παρά τη δική της κόπωση, στεκόταν πάνω από το κρεβάτι μου και με βοηθούσε να πάρω ανάσα. Η μοίρα όμως έπαιξε ένα σκληρό παιχνίδι. Η ίδια, μέσα από τις εξετάσεις για τον ιό, διαγνώστηκε με καρκίνο.

Ο Νίκος στάθηκε βράχος δίπλα της. Την λάτρευε με έναν τρόπο που μας δίδασκε όλους. Όταν εκείνη «έφυγε» ξαφνικά, ο Νίκος έμεινε πίσω, αλλά η ψυχή του είχε ήδη φύγει μαζί της. Μου τηλεφωνούσε με λυγμούς, όχι για να παραπονεθεί, αλλά για να μιλήσει για εκείνη, για να την κρατήσει ζωντανή μέσα από τις λέξεις.

Το τελευταίο σφύριγμα

Πριν λίγους μήνες, η «επάρατη νόσος» χτύπησε και τη δική του πόρτα. Πολλοί λέγαμε τότε πως ο Νίκος είχε ήδη παραιτηθεί, πως χωρίς τη Σούλα του δεν έβρισκε πια νόημα. Ίσως τελικά, η ταχύτητα με την οποία εξελίχθηκαν τα πράγματα να ήταν η δική του επιθυμία: να μην αργήσει να την ανταμώσει.

Έφυγαν και οι δύο μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, αφήνοντας πίσω τους το παράδειγμα μιας ακλόνητης, βαθιάς αγάπης.

Νίκο, φίλε μας, Σε ευχαριστούμε για όλα τα χρόνια που ήσουν «εκεί». Για την παρέα, για το πάθος, για την ανθρωπιά σου. Το ραδιόφωνο σήμερα θα έχει μια μικρή παύση σιωπής στη μνήμη σου.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει. Η θέση σου στην ομάδα του Libero θα παραμείνει πάντα δική σου.

Αντώνης Κούλαλης