Ο Άρης & τα χρέη, ο αυτοκτονικός ΠΑΟΚ, ο Ηρακλής της αβεβαιότητας

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που αναπνέει για τον αθλητισμό, αλλά το τελευταίο Σαββατοκύριακο μας άφησε με μια περίεργη γεύση. Από τη μία, οι λαμπερές γιορτές και τα «icons» του παγκόσμιου μπάσκετ στο Παλέ και από την άλλη, η παταγώδης αποτυχία του ΠΑΟΚ στον τελικό του Κυπέλλου και το διαρκές «θρίλερ» στην ηγεσία του Ηρακλή. Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά, γιατί η αλήθεια κρύβεται στις λεπτομέρειες και όχι στις οπαδικές κορώνες.

Η Λάμψη του Γκάλη, ο Αντετοκούνμπο και το «Βαρίδι» των 20 Εκατομμυρίων

Ξεκινώ από τον Άρη, γιατί η πόλη έχει ανάγκη από χαρές και όχι μόνο από πίκρες. Αυτό που ζήσαμε στο Παλέ ντε Σπορ ήταν μια ιστορική στιγμή. Όταν βλέπεις στο ίδιο παρκέ τον Νίκο Γκάλη –τον απόλυτο θρύλο, το σύμβολο που έβαλε το μπάσκετ στα σπίτια μας– δίπλα στον Γιάννη Αντετοκούνμπο, καταλαβαίνεις το μέγεθος του συλλόγου.

Ήταν ένα απόγευμα γεμάτο συναίσθημα. Ο κόσμος του Άρη, αυθόρμητος όπως πάντα, φώναζε στον Γιάννη να αφήσει το NBA και να έρθει στην ομάδα της καρδιάς του. Πέρα από το γραφικό της υπόθεσης, η παρουσία του Σιάου εκεί δείχνει ότι ο Άρης έχει επιστρέψει σε μια τροχιά οικονομικής ισχύος στο μπάσκετ. Οι υποσχέσεις που άφησε η ομάδα για τη νέα χρονιά είναι μεγάλες. Ο Άρης θέλει να γίνει ο τρίτος πόλος στο ελληνικό μπάσκετ, αν και η εμφάνιση του Μυστακίδη στον ΠΑΟΚ φαίνεται να του χαλάει κάπως το «μονοπώλιο» της Θεσσαλονίκης.

Ωστόσο, στο ποδόσφαιρο τα νέα είναι ζόρικα. Το ρεπορτάζ του Documento που κυκλοφόρησε προκαλεί ίλιγγο: χρέη 20 εκατομμυρίων ευρώ. Ο Καρυπίδης φαίνεται να αναζητά διέξοδο, ζητώντας συνολικά 30 εκατομμύρια (20 για τα χρέη και 10 για τον ίδιο) για να παραχωρήσει την ΠΑΕ. Υπάρχει μια έντονη κινητικότητα από «γαλάζιους» παράγοντες του ΑΣ Άρη που πιέζουν για κυβερνητική παρέμβαση στην εξεύρεση επενδυτή. Αν αυτό είναι ρεαλιστικό σε μια εποχή υποτιθέμενης αξιοκρατίας, μένει να φανεί. Το σίγουρο είναι ότι ο Άρης, μετά την απώλεια του Κυπέλλου από τον ΠΑΟΚ, μένει οριστικά εκτός Ευρώπης, κάτι που μετατρέπει τα επόμενα παιχνίδια σε τυπική διαδικασία.

Το «Βατερλό» του Βόλου και το Σύστημα Λουτσέσκου

Πάμε τώρα στα δύσκολα. Ο ΠΑΟΚ μας «πούλησε» αγωνιστικά στον τελικό. Δεν υπάρχει άλλη λέξη πέρα από την αθλιότητα για να περιγράψει κανείς την εμφάνιση απέναντι στον ΟΦΗ. Είναι η πρώτη φορά που βλέπω έναν ΠΑΟΚ τόσο αποδυναμωμένο πνευματικά και σωματικά σε έναν τελικό που ήταν το απόλυτο φαβορί.

Η ευθύνη βαραίνει τους πάντες. Όταν έχεις παίκτες που «κλατάρουν» μετά το εικοσάλεπτο, η ευθύνη της τεχνικής ηγεσίας και του προπονητικού τιμ είναι τεράστια. Ο Λουτσέσκου είναι ένας προπονητής που προσέφερε πολλά, αλλά φαίνεται πως ο κύκλος του έχει κλείσει προ πολλού. Η εμμονή σε παίκτες όπως ο Κεντζιόρα, ο Τάισον και ο Μεϊτέ, που σε κρίσιμα ματς θυμίζουν παλαίμαχους, είναι καταστροφική.

Ο ΠΑΟΚ σήμερα θυμίζει «Σοβιετική Ένωση» στον τρόπο επικοινωνίας του. Υπάρχει ένα στεγανό γύρω από τον προπονητή που δεν επιτρέπει την κριτική. Ο Ιβάν Σαββίδης, παρά την τεράστια προσφορά του, παραμένει άφαντος, και αυτό δημιουργεί κενό εξουσίας. Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται επειγόντως τεχνικό διευθυντή που θα πάρει τα κλειδιά και θα χτίσει την ομάδα από την αρχή, χωρίς να φοβάται να συγκρουστεί με το «κατεστημένο» των αποδυτηρίων. Η απώλεια του Κυπέλλου από τον ΟΦΗ δεν ήταν απλώς μια ήττα, ήταν ένα ηχηρό χαστούκι στη νοοτροπία «μικρής ομάδας» που επέδειξε ο σύλλογος.

Μεταξύ Μονεβασιώτη, Ευγενίου και… Λουτσέσκου;

Στον Ηρακλή, η κατάσταση θυμίζει ηφαίστειο που βράζει. Από τη μία έχουμε τον Παναγιώτη Μονεβασιώτη, στον οποίο όλοι ελπίζουμε να επενδύσει και να βγάλει την ομάδα από τον βούρκο. Κύριε Μονεβασιώτη, ο Ηρακλής είναι «μαγαζί γωνία». Είναι η μόνη ομάδα της πόλης με ευρωπαϊκό τίτλο (το Βαλκανικό του 1985) και ο κόσμος του είναι διψασμένος.

Από την άλλη, εμφανίζεται ο Ευγενίου και ισχυρίζεται ότι έχει επενδυτική ομάδα πιο δυνατή οικονομικά από τον Μονεβασιώτη, σε περίπτωση που κερδίσει τα δικαστήρια. Προσωπικά, το θεωρώ δύσκολο σενάριο, αλλά στον Ηρακλή έχουμε μάθει να περιμένουμε το απρόσμενο.

Και πάμε στο θέμα του προπονητή. Ακούστηκε το όνομα του Παντελίδη. Ας σοβαρευτούμε. Δεν θέλουμε έναν προπονητή που έχει συνδέσει το όνομά του με υποβιβασμούς φέτος. Ο Ηρακλής χρειάζεται προσωπικότητα. Εγώ θα το πω, κι ας ακουστεί τρελό: Αν ο Λουτσέσκου φύγει από τον ΠΑΟΚ, ο Ηρακλής πρέπει να είναι η πρώτη ομάδα που θα του χτυπήσει την πόρτα. Ο Ρουμάνος έχει σπίτι εδώ, του αρέσει η ζωή στη Θεσσαλονίκη, τρώει τα φαγητά του στην παραλία και ξέρει την ελληνική πραγματικότητα. Αν ο Ηρακλής θέλει να αλλάξει επίπεδο, χρειάζεται έναν προπονητή τύπου Λουτσέσκου, Ίβιτς ή Μιλόγεβιτς. Ονόματα που «τελειώνουν σε -ιτς» και ξέρουν από πρωταθλητισμό.

Η Υγεία του Ποδοσφαίρου και η Επαρχία

Κλείνοντας, θέλω να πω κάτι για τον ΟΦΗ. Παρά την πίκρα μας ως Θεσσαλονικείς, η κατάκτηση του Κυπέλλου από μια ομάδα της επαρχίας είναι η υγεία του ποδοσφαίρου. Είναι το «αλατοπίπερο» που χρειάζεται το άθλημα για να μην γίνονται όλα τα παιδιά στην Κρήτη οπαδοί των ομάδων της Αθήνας. Συγχαρητήρια στον ΟΦΗ, γιατί μέσα σε 90 λεπτά απέδειξε ότι το κίνητρο και η ψυχή μπορούν να νικήσουν τα εκατομμύρια και την υπεροψία.

Η Θεσσαλονίκη πρέπει να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Ο Άρης με τα χρέη του, ο ΠΑΟΚ με την εσωστρέφειά του και ο Ηρακλής με την αβεβαιότητά του. Χρειαζόμαστε πράξεις και όχι άλλες φιέστες της «μπιφ».