Η «Σφήνα» που δεν έγινε Καθεστώς και το «Πάμε κι όπου βγει»

Χθες, ένιωσα την ανάγκη να σηκώσω μια ανάρτηση στο Facebook, στο προσωπικό μου χρονολόγιο. Έγραψα κάτι που ίσως πόνέσε, αλλά είναι η αλήθεια μου: «100 χρόνια πάω καλά, πάμε και όπου βγει φέτος».

Από κάτω έγινε ο κακός χαμός. Εκατοντάδες σχόλια, αντιδράσεις, ερωτήσεις. Υποσχέθηκα να απαντήσω και το κάνω τώρα, μέσα από αυτό το άρθρο στο site μας, στο «Βαρεμένη». Γιατί πρέπει να εξηγηθούμε για να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας: Γιατί ο ΠΑΟΚ, παρά τα μεγαλεία, δείχνει να μην έχει τη «στόφα» του μόνιμου πρωταγωνιστή;

Η παγίδα της «ωραίας μπάλας»

Πριν από δύο-τρεις μήνες, ήμουν ο πρώτος που έβγαινε εδώ και έλεγε: «Ο ΠΑΟΚ παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα». Χαιρόσουν να τον βλέπεις. Ήταν το ακλόνητο φαβορί για το πρωτάθλημα. Δεν το αρνούμαι, το έλεγα και το πίστευα. Αλλά έλεγα και κάτι άλλο, που τότε πολλοί επέλεξαν να αγνοήσουν μέσα στον ενθουσιασμό τους.

Τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο φώναζα: «Ιβάν Σαββίδη, πάρε έναν σέντερ μπακ ποιότητας. Πάρε έναν εξτρέμ με προσωπικότητα. Πάρε έναν χαφ που να “δαγκώνει”». Τι μου απαντούσατε τότε; «Ρε Κούλαλη, η ομάδα πετάει, γιατί να χαλάσουμε τις ισορροπίες στα αποδυτήρια;».

Λάθος! Μεγάλο λάθος. Η ενίσχυση δεν φέρνει αναταραχή, φέρνει ασφάλεια. Αν υπήρχε ένας παίκτης κλάσης πίσω, ο Μιχαηλίδης, ο Κεντζιόρα και οι υπόλοιποι θα ένιωθαν σιγουριά. Όταν όμως ήρθε η κούραση και οι τραυματισμοί, και οι λύσεις από τον πάγκο δεν ήταν αυτές που έπρεπε, το οικοδόμημα άρχισε να τρίζει. Το αποτέλεσμα; Τραγικό. Μια ήττα με 3-0 από μια ΑΕΚ που λίγες μέρες πριν έπαιζε στην Ευρώπη με τη Ράγιο Βαγεκάνο. Δεν δικαιολογείται ο ΠΑΟΚ να παρουσιάζει αυτή την εικόνα «παραίτησης».

Το «σάνο» του Λουτσέσκου και η άνοδος της ΑΕΚ

Συγγνώμη, αλλά θα το πω για πρώτη φορά για τον Ραζβάν Λουτσέσκου: Χθες πούλησε μεταφορικά «σάνο». Δεν μπορείς να βγαίνεις και να λες «δεν είχαμε ενέργεια». Γιατί δεν είχατε; Ξεκίνησες παίκτες που είχαν 15 μέρες να ξεκουραστούν. Αν αυτοί οι παίκτες δεν έχουν ενέργεια στο πιο κρίσιμο ματς της χρονιάς, τότε το πρόβλημα είναι βαθύτερο.

Από την άλλη, βλέπουμε την ΑΕΚ. Όταν έφερνε 0-0 στην Τούμπα και οι Παοκτσήδες λέγατε «δεν έκανε ευκαιρία, έπαιζε καθυστερήσεις», εγώ σας προειδοποιούσα. Έλεγα ότι ο προπονητής της ΑΕΚ είναι ρεαλιστής. Έχτιζε μέρα με τη μέρα ένα σύνολο που ξέρει τι θέλει στο γήπεδο. Και στα Play-off μας υποχρέωσε να του βγάλουμε το καπέλο. Μια ΑΕΚ καταιγιστική απέναντι σε έναν ανύπαρκτο ΠΑΟΚ.

Πρέπει να καταλάβετε κάτι: Η ΑΕΚ εξελίχθηκε μέσα στη χρονιά. Ο ΠΑΟΚ, αντίθετα, έμεινε στάσιμος και στο τέλος χειροτέρεψε. Σήμερα, ο ΠΑΟΚ ουσιαστικά αποχαιρετά τον τίτλο. Το παιχνίδι είναι πλέον για δύο: ΑΕΚ και Ολυμπιακός.

Η πικρή αλήθεια των 15 ετών

Πάμε τώρα στα βαθιά. Ο ΠΑΟΚ έχει εδώ και 15 χρόνια έναν μεγαλομέτοχο σαν τον Ιβάν Σαββίδη. Έναν άνθρωπο με τεράστια οικονομική επιφάνεια. Αν εσείς είστε ικανοποιημένοι με δύο πρωταθλήματα σε 15 χρόνια, εγώ δεν είμαι. Αν είχα τον Σαββίδη στον Ηρακλή και σε 15 χρόνια δεν είχα πάρει 6 ή 7 πρωταθλήματα, θα ζητούσα αλλαγή επενδυτή!

Είναι χαμένες ευκαιρίες, είναι εγκληματικές παραλείψεις. Δεν αρκεί να «μπαίνεις σφήνα» μια φορά στο τόσο. Πρέπει να γίνεις καθεστώς. Και ο ΠΑΟΚ φέτος απέδειξε ότι δεν είναι έτοιμος να σηκώσει το βάρος του απόλυτου φαβορί.

Ηρακλής: Σεβασμός ή Τίποτα

Πάμε τώρα στα του οίκου μας, στον Ηρακλή. Η πρόσφατη τηλεδιάσκεψη του κ. Μονεμβασιώτη με τους οργανωμένους και το Γ.Σ. με άφησε άναυδο. Κύριε Μονεμβασιώτη, θα το πω ξεκάθαρα: Εγώ, ο Αντώνης Κούλαλης, και ο ηχολήπτης μου στο ραδιόφωνο, είμαστε Ηρακλής, αλλά δεν είμαστε επενδυτές.

Αν είχαμε εμείς τα λεφτά να τρέξουμε την ομάδα, δεν θα χρειαζόμασταν εσάς! Αυτή η συμπεριφορά, το να βάζετε το μαχαίρι στο λαιμό του κόσμου για τα διαρκείας, εκθέτει τον λαό του Ηρακλή. Τον λέτε ή ανύπαρκτο ή «τσιγγούνη». Ο κόσμος του Ηρακλή δεν είναι τίποτα από τα δύο. Είναι κουρασμένος, είναι πληγωμένος, είναι ταλαιπωρημένος από χρόνια κοροϊδίας.

Χρειάζεται σεβασμός για να επιστρέψει ο Ηρακληδέας μαζικά στο γήπεδο. Σήμερα που μιλάμε, εγώ διαρκείας δεν παίρνω. Όταν με πείσετε ότι μας σέβεστε, τότε θα πάρω και για μένα και για τον Κεσικλή! Φέτος, αν έχουμε 3.500 διαρκείας θα είναι άθλος. Αν θέλετε 18.000, πάρτε το πρωτάθλημα! Φέρτε παίκτες κλάσης, φέρτε προπονητή τύπου Ίβιτς ή Μιλόγεβιτς, και τότε ο κόσμος θα γκρεμίσει τα τείχη. Μέχρι τότε, μην ζητάτε από τον πελάτη να αγοράσει ένα προϊόν που δεν τον πείθει ότι έχει μέλλον.

Άρης και η Μοναξιά του Καρυπίδη

Και στον Άρη τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Ο κ. Καρυπίδης δεν κατάφερε να πείσει τον κόσμο να επιστρέψει. Το γήπεδο είναι άδειο. Κι εδώ μπαίνει το ερώτημα: Αν φύγει ο Καρυπίδης, ποιος θα έρθει; Ποιος επενδυτής θα πάρει μια ομάδα που κόβει 500 εισιτήρια με τον Λεβαδειακό ή τον Παναιτωλικό;

Τουλάχιστον ο Καρυπίδης, οφείλουμε να το παραδεχτούμε, δεν έβαλε ποτέ το μαχαίρι στο λαιμό του Αρειανού να τον στηρίξει οικονομικά με το ζόρι. Αλλά η εικόνα της εγκατάλειψης είναι εκεί. Το ποδόσφαιρο θέλει όραμα. Θέλει χαρές. Ο κόσμος θέλει να βλέπει την ομάδα του να διεκδικεί, όχι να συμβιβάζεται.

Το Ποδόσφαιρο είναι Προϊόν

Κύριοι, το ποδόσφαιρο σήμερα είναι προϊόν. Και ο πελάτης (ο οπαδός) θέλει καλό προϊόν για να το πληρώσει. Είτε είσαι ΠΑΟΚ και θες να γίνεις καθεστώς, είτε είσαι Ηρακλής και θες να επιστρέψεις, είτε είσαι Άρης και ψάχνεις το βήμα παραπάνω, ο κανόνας είναι ένας: Σεβασμός στον κόσμο και επένδυση στην προσωπικότητα.

Εγώ θα συνεχίσω να τα λέω, όσο κι αν κάποιοι ενοχλούνται. Γιατί «Βαρεμένοι» δεν σημαίνει τυφλός. Σημαίνει παθιασμένος με την αλήθεια.

Αντώνης Κούλαλης