Πόσο κοντά είναι το «Σταύρωσον αυτόν» από το «Ωσαννά»
Με αφορμή τη χθεσινή πολύ καλή εμφάνιση του Σορτς, που μας απέδειξε μια ακόμη φορά πόσο κοντά είναι το «Σταύρωσον αυτόν» από το «Ωσαννά», είναι ευκαιρία να ξεφυλλίσουμε τις πρώτες σελίδες από το βιβλίο των προπονητών. Εκεί που είναι γραμμένη η αλφαβήτα, το «α και βου κάνει αβ» και τέτοια.
Μάλλον, πριν το κάνουμε, πρέπει να συμφωνήσουμε σε κάτι: Όλοι όσοι παίζουν στην Euroleague, ΟΛΟΙ μηδενός εξαιρουμένου, και ειδικά αυτοί που αγωνίζονται στις ελληνικές ομάδες, είναι ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΙ παίκτες. ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ.
Τι σημαίνει «καλός παίκτης»; Ότι έχουν πολλά στοιχεία σε καλό επίπεδο και κάποια σε πολύ καλό επίπεδο. Και κάποια, φυσικά, σε μέτριο επίπεδο. Τα καλά και τα πολύ καλά υπερισχύουν των μέτριων, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα μέτρια δεν υπάρχουν. Εκεί είναι. Αν δεν ήταν, αν ο παίκτης τα’ χε όλα στο «καλό» ή στο «πολύ καλό», δεν θα τον άφηνε η αδηφάγα αμερικανική αγορά. Άσε που είναι λίγοι πια αυτοί οι παίκτες παγκοσμίως.
Για να μην το κάνουμε εντελώς θεωρητικό: Ο Σορτς έχει φοβερή επιτάχυνση από το δεύτερο-τρίτο βήμα και μετά, έχει αντίληψη ενώ τρέχει, έχει ευλυγισία, ποικιλία στην εκτέλεση του drive, αξιόπιστο σουτάκι (μετά από απότομο σταμάτημα, για να βρει χώρο) από τα λίγα μέτρα.
Λόγω ύψους, δεν έχει το πρώτο βήμα στη ντρίμπλα που θα του δώσει πλεονέκτημα. Δεν έχει γρήγορα χέρια που θα τον βοηθήσουν να κλέψει (ή να απειλήσει με κλέψιμο, άρα να προκαλέσει ανησυχία) στον ψηλότερο που θα τον ποστάρει στην άμυνα, και δεν έχει αξιόπιστο μακρινό σουτ. Το βασικό αμυντικό του στοιχείο στο ποστ είναι να παίρνει γρήγορα θέση μήπως και κερδίσει επιθετικό φάουλ.
Η σωστή αντιμετώπιση του Σορτς, λοιπόν, στην επίθεση είναι είτε να κολλήσεις πάνω του πριν πάρει τη μπάλα και αφού την πάρει να απλώσεις χέρια για να τον εγκλωβίσεις, είτε να παίζεις στα τρία βήματα, αφήνοντάς του το σουτ, κι όταν μπαίνεις εντός της ζώνης και πλησιάζει στην κορυφή της ρακέτας (σημάδι ότι ψάχνει το σουτάκι που λέγαμε) να μειώνεις την απόσταση στο ένα βήμα, γνωρίζοντας ότι από πίσω σου υπάρχει και δεύτερη γραμμή άμυνας, που έχει το νου του για την τάπα αν σε περάσει.
Και στην επίθεση, να τον πηγαίνεις κοντά στο καλάθι με ποστ, όπου είτε τον παρασέρνεις και εκτελείς, είτε τον χρεώνεις φάουλ, είτε κάνεις fade away σουτ, βασικά αμαρκάριστος, καθώς δεν έχει το μακρύ χέρι να σε δυσκολέψει.
Γνωστά αυτά. Αλφαβήτα. Κι επειδή το κανονικό μπάσκετ δεν είναι playstation και ΝΒΑ 2Κ, ενώ όλοι τα ξέρουν, δεν τα εφαρμόζουν σε όλες τις φάσεις. Αν το κάνουν στις περισσότερες, αυτό λέγεται «καθαρό μυαλό». Που είναι βασικό συστατικό πια αν θες να παίξεις σ’ αυτό το επίπεδο.
Έτσι, που λέτε. Αν ο τρόπος παιχνιδιού του Παναθηναϊκού και της αντίπαλης ομάδας ταιριάζει στον Σορτς, αν οι αντίπαλοι γκαρντ δεν είναι πολύ αθλητικοί ή για δικούς τους λόγους δεν τον ποστάρουν, του αφήνουν το γρήγορο παιχνίδι και το drive χωρίς να τον απειλούν με τάπα και δεν του αφήνουν μόνη επιλογή το μακρινό σουτ, στην ουσία του στρώνουν το χαλί.
Κι αν ο Παναθηναϊκός παίζει γρήγορα, του δίνει τη μπάλα με την ευχέρεια να κάνει δύο-τρεις πρώτες ντρίμπλες και να πατήσει το τούρμπο, έφυγε και μην τον είδατε.
Στο μπάσκετ αυτού του επιπέδου δεν υπάρχει καλός ή κακός παίκτης. Υπάρχει παίκτης που ταιριάζει με τις συνθήκες του αγώνα και παίκτης που δεν ταιριάζει. Ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του.
Και η μαγκιά του προπονητή είναι να αναδεικνύει τα καλά του παίκτη σε δεδομένες στιγμές που αυτός επιλέγει και να του «κρύβει» τις αδυναμίες. Π.χ. αν βάλεις τον Σορτς να σου παίξει 5Χ5 και γύρω-γύρω όλοι, θα φαίνεται σαν παικτάκι της σειράς.
Γιατί δεν θα μπορεί να εκμεταλλευθεί τα καλά χαρακτηριστικά του και θα πρέπει να δημιουργήσει μόνος του φάσεις που τον βολεύουν, κάτι που τις περισσότερες φορές δεν είναι καλή ιδέα.
Οπότε, μην απορήσετε την επόμενη φορά που ο Σορτς μοιάζει χαμένος στο παρκέ και μην τον κατηγορείτε. Τα στοιχεία του είναι γνωστά και είναι πάντα εκεί. Προσέξτε καλύτερα πώς παίζει η ομάδα του, αν τον βολεύει ο τρόπος που επιτίθεται, αν τον «κρύβουν» στην άμυνα. Και, φυσικά, πώς τον αντιμετωπίζουν οι αντίπαλοι.
Αυτή είναι η μαγεία του μπάσκετ.
Αργυρης Παγαρτάνης