ΠΑΟΚ ΑΡΗΣ ΗΡΑΚΛΗΣ ΠΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ!
Ζούμε σε μια χώρα, και ειδικά σε μια πόλη, όπου η λογική συχνά πάει περίπατο πριν καν βγει η πρώτη «καλησπέρα» στο διαδίκτυο. Από τη μία πλευρά, έχουμε την αγωνία για το αν ο Παναθηναϊκός θα κάνει το βήμα για το Final Four και από την άλλη την αθόρυβη, σχεδόν ενοχλητική για τους αντιπάλους της, συνέπεια της ΑΕΚ στο μπάσκετ. Μια ΑΕΚ που, ενώ στην Ελλάδα μπορεί να μην είναι ο κυρίαρχος των τελευταίων δεκαετιών όπως ο Άρης, ο ΠΑΟΚ ή οι «αιώνιοι», στην Ευρώπη βρίσκει τον τρόπο να σηκώνει κούπες. Τρία ευρωπαϊκά και πάει για το τέταρτο, την ώρα που στη Θεσσαλονίκη μετράμε ακόμα τις αναμνήσεις από τις ένδοξες εποχές του ’80 και του ’90.
Το Ανέκδοτο των Υποδομών
Είναι να απορεί κανείς με τον σουρεαλισμό που επικρατεί στα διοικητικά των συλλόγων μας. Ακούσαμε με έκπληξη ότι το προπονητικό κέντρο της ΚΑΕ ΠΑΟΚ θα είναι έτοιμο το φθινόπωρο του 2026. Μέσα σε 4-5 μήνες! Φαίνεται πως οι μπασκετμπολίστες, λόγω ύψους, δεν χρειάζονται σκαλωσιές και χτίζουν πιο γρήγορα. Την ίδια στιγμή, το προπονητικό κέντρο της ΠΑΕ ΠΑΟΚ μοιάζει με το γεφύρι της Άρτας. Εκεί, ο καρπός της μπανάνας δεν ευδοκιμεί, τα περιστέρια τρώνε το γρασίδι, τα χελιδόνια μεταναστεύουν και οι μελέτες χάνονται στα συρτάρια της γραφειοκρατίας. Αν συνεχίσουμε με αυτούς τους ρυθμούς, το ποδοσφαιρικό κέντρο θα εγκαινιαστεί το 2046, όταν οι σημερινοί πρωταγωνιστές θα είναι συνταξιούχοι και οι «φαγάνες» θα έχουν γίνει μουσειακά εκθέματα.
Η Ευρώπη της «Πλάκας» και η Ελληνική Αφέλεια
Υπάρχει μια τάση υποτίμησης των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, όπως το FIBA Euro Cup ή το Conference League. Τα λέμε «κύπελλα της πλάκας», «Μίλκο Καπ» και «Βαλκανικά κύπελλα». Όμως, ας κοιτάξουμε λίγο τον καθρέφτη. Όταν ομάδες όπως η Μπιλμπάο –η 9η της Ισπανίας, όχι η Ρεάλ– κερδίζουν τον ΠΑΟΚ και τον αφήνουν εκτός, τότε ποιος είναι τελικά «της πλάκας»;
Η ΑΕΚ πήγε στην Ισπανία και κέρδισε τη Μάλαγα. Ο ΠΑΟΚ, με μεταγραφές τύπου Μπέβερλι και Άλεν, έχασε μια χρυσή ευκαιρία να γράψει ιστορία. Είναι εύκολο να φταίει η διαιτησία ή η ατυχία, αλλά η ουσία παραμένει: οι προσδοκίες μας είναι χαμηλές. Όταν βλέπουμε ομάδες όπως η Κρίσταλ Πάλας και η Ράγιο Βαγιεκάνο να φτάνουν σε τελικούς, καταλαβαίνουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι το μέγεθος της διοργάνωσης, αλλά η δική μας νοοτροπία. Ο Ολυμπιακός έδειξε τον δρόμο με την κατάκτηση του Conference απέναντι στη Φιορεντίνα, αποδεικνύοντας ότι αν το πάρεις σοβαρά, το «κυπελλάκι» γίνεται παράσημο ιστορίας.
Πρωτάθλημα: Ο Τυφλός που Οδηγεί τον Μονόφθαλμο
Στο εγχώριο μέτωπο, η μάχη του τίτλου συνεχίζεται, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: κανείς δεν «βγάζει μάτια». Έχουμε τρεις διεκδικητές που μοιάζουν να παραπατούν εναλλάξ. Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε σαν τρένο και γλίστρησε μαζί με τον Ορτέγκα. Ο ΠΑΟΚ έπιασε κορυφή και μετά άρχισε να χάνει βαθμούς από τον Βόλο και τη Λάρισα. Η ΑΕΚ είναι πρώτη, αλλά χωρίς να πείθει ότι είναι η «ομαδάρα» που δεν παίζεται.
Ο ΠΑΟΚ έχει μπροστά του το «όλα ή τίποτα» με τον Ολυμπιακό. Αν κερδίσει, η απόδοση 9 που δίνουν οι στοιχηματικές για το πρωτάθλημα θα γίνει φαβορί. Αν χάσει, το 9 θα γίνει 99 και η σεζόν θα μείνει ως μια ακόμα ανάμνηση «κυβικών που δεν γεμίσαμε».
Συμπέρασμα
Από τα κεράσια του Κώστα και τα βερίκοκα που περιμένουμε, μέχρι τις αναλύσεις για το αν ο Γιαννακόπουλος «διάλεξε» να χάσει ο Παναθηναϊκός για να λήξει η ποινή του, η απόσταση είναι μια… ραδιοφωνική εκπομπή δρόμος. Η πραγματικότητα όμως είναι πιο σκληρή. Το μπάσκετ προχωρά με άλματα, το ποδόσφαιρο με «φαγάνες» που ξεχορταριάζουν οικόπεδα.
Ίσως τελικά να έχουμε την αθλητική κουλτούρα που μας αξίζει: γεμάτη πάθος, γεμάτη θεωρίες συνωμοσίας, αλλά με πολύ λίγα «τσιμέντα» –είτε αυτά είναι προπονητικά κέντρα είτε είναι σταθερές βάσεις για ευρωπαϊκές πορείες.