Το Μεγαλύτερο Sequel της Ιστορίας και η Σιωπή των «Νεκρολογιών»

Τις τελευταίες μέρες, αν ανοίξεις τα ενημερωτικά sites, νιώθεις ότι ξεφυλλίζεις εκείνη την παλιά στήλη των εφημερίδων με τις νεκρολογίες. Μέσα σε ενα μηνα, αποχαιρετήσαμε από αυτόν τον μάταιο κόσμο πρόσωπα που σφράγισαν την εποχή μας: τον Τσακ Νόρις, τον Χρήστο Βαλαβανίδη, τη Μαρινέλλα, τον Μίρτσεα Λουτσέσκου, τον Νίκο Παπαδάκο, τον Στέφανο Μπορμπόκη, τον Afrika Bambaataa… Μια μακρά λίστα από «επώνυμους» που έφυγαν, συνοδευόμενη από χιλιάδες άλλους, «ανώνυμους» συνανθρώπους μας, που άφησαν πίσω τους κενούς χώρους και απαρηγόρητες οικογένειες.

Ο πόνος της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου είναι ένας βράχος που κουβαλάς στην πλάτη. Κι όσο κι αν λένε πως «ο χρόνος τα θεραπεύει όλα», η αλήθεια είναι πως ο χρόνος απλώς σε μαθαίνει να περπατάς με αυτό το βάρος. Δεκαπέντε χρόνια συμπληρώθηκαν από τη μέρα που έχασα τον πατέρα μου και έντεκα από τη μέρα που έφυγε η μητέρα μου. Τους μνημονεύω πάντα. Στην αρχή με εκείνη την πικρή λύπη της απουσίας, και τώρα πια, με μια παράξενη χαρά – τη χαρά που νιώθεις όταν οι μνήμες από τις στιγμές που ζήσαμε μαζί καταφέρνουν να νικήσουν, έστω και για λίγο, το σκοτάδι.

Κι ενώ η πραγματικότητα μας θυμίζει το αμετάκλητο του θανάτου, εμείς το Πάσχα γιορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού. Μια ιστορία που την έχουμε γεννήσει, την έχουμε πεθάνει και την έχουμε θάψει και την έχουμε αναστήσει ακριβώς 2026 φορές. Αν το καλοσκεφτείς, μιλάμε για το απόλυτο σενάριο. Τέτοιο sequel δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά στην παγκόσμια ιστορία: να παίζουμε το ίδιο έργο, με την ίδια κατάληξη, κάθε χρόνο, αναζητώντας απεγνωσμένα μια ελπίδα που η καθημερινότητα μας αρνείται.

Δυστυχώς, οι δικοί μας πεθαμένοι δεν γυρίζουν πίσω. Δεν υπάρχει τρίτη μέρα για τους ανθρώπους που αγαπήσαμε. Το μόνο που μένει είναι η δική μας φωνή να τους μνημονεύει. Είτε πρόκειται για τους διάσημους που θα γίνουν πρωτοσέλιδα, είτε για τους ασημους που υπήρξαν όλος μας ο κόσμος, όσο τους θυμόμαστε, το sequel της δικής τους ζωής συνεχίζεται μέσα μας.

Του Γιάννη Λαγού